Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία – 15 ημέρες μετά
Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Ε τάξης πραγματοποίησαν με πρωτοβουλία της Ψυχολόγου κ. Ελευθερίας Χελιουδάκη και της Κοινωνικής Λειτουργού της Ε.Δ.Υ. κ. Διαλεχτής Παλιοστρατζή μαζί με τους εκπαιδευτικούς Βασίλειο Παπαδόπουλο, Ακριβούλα Νοικοκυρίδου και Χαραλαμπία Παπαδοπούλου επίσκεψη στο 10ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Βαρηκόων Θεσσαλονίκης την Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2024.
Μας υποδέχτηκαν παιδιά και εκπαιδευτικοί του σχολείου με ιδιαίτερη χαρά. Οι μαθητές και μαθήτριες και των δύο σχολείων χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες και σε συνεργασία δημιούργησαν χριστουγεννιάτικες κατασκευές.
Η επίσκεψη είχε ως στόχο τα παιδιά μας να κατανοήσουν την έννοια της διαφορετικότητας αλλά και της συμπεριλήψης. Η συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία (ΑμεΑ) είναι ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία μιας κοινωνίας που σέβεται και προάγει την ισότητα, την αποδοχή και την αλληλεγγύη. Η προώθηση της συμπερίληψης αφορά την αναγνώριση και την αντιμετώπιση των εμποδίων που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία και την εξασφάλιση ότι έχουν ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα σε όλους τους τομείς της ζωής.
Οι μαθητές και μαθήτριες του σχολείου μας δημιούργησαν με την καθοδήγηση της δασκάλας των Εικαστικών Ελένης Κουκόλη ένα συλλογικό έργο με φιγούρες εμπνευσμένες από τη δουλειά του Κιθ Χάρινγκ που αντιπροσωπεύουν τον καθένα και την καθεμία τους. Όπως μας πληροφόρησε η κ. Κουκόλη ο Keith Haring έγινε γνωστός στις αρχές της δεκαετίας του 1980 γεμίζοντας κάθε κενό πλαίσιο αφίσας στο εκτεταμένο υπόγειο σύστημα της πόλης της Νέας Υόρκης με τα σχέδιά του: σκυλιά που γαβγίζουν, ιπτάμενοι δίσκοι με λέιζερ, χορευτές με λαστιχένια άκρα – και το λαμπερό μωρό που αντιπροσώπευε την ενέργεια του ίδιου του δημιουργού. Όπως πολλοί καλλιτέχνες του 20ου αιώνα πριν από αυτόν, εμπνεύστηκε από τις χρωμοσελίδες των βιβλίων ζωγραφικής αλλά και τις παιδικές μουντζούρες που τις θεωρούσε αποδόσεις του εσωτερικού κόσμου του παιδιού – έναν κόσμο ελεύθερο από αναστολές και καχυποψίες.
Ο Χάρινγκ δούλευε ακούραστα με παιδιά κάθε ηλικίας και κοινωνικού υπόβαθρου, αναγνωρίζοντας ότι η πρώιμη έκθεση σε έργα τέχνης και η απεριόριστη δημιουργική έκφραση μπορεί να βοηθήσει στο άνοιγμα νέων τρόπων θέασης του κόσμου. Συνεργάστηκε μαζί τους σε τοιχογραφίες στις πιο υποβαθμισμένες
πόλεις της Αμερικής αλλά και κάνοντας εργαστήρια ζωγραφικής σε μουσεία παντού, από το Μπορντό έως το Τόκιο, ενθαρρύνοντας μια κοσμοθεωρία που καθιστούσε τις φυλετικές και τις πολιτιστικές διαφορές ασήμαντες.
«Ό,τι κι αν είμαι», γράφει σε μια καταχώριση ημερολογίου το 1987, «είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, ήμουν καλός φίλος για πολλά παιδιά και ίσως έχω αγγίξει τη ζωή τους με τέτοιον τρόπο που θα μεταφερθεί στον χρόνο, διδάσκοντάς τους ένα απλό μάθημα μοιράσματος και φροντίδας».
Αυτό το μοίρασμα και αυτή τη φροντίδα προσπαθήσαμε σήμερα να προσεγγίσουμε βιωματικά. Το παραπάνω έργο λοιπόν το δώρισαν στους μαθητές και μαθήτριες του 10ου Ειδικού Σχολείου Βαρηκόων και τραγούδησαν τα κάλαντα όπου με χαρά συμμετείχαν όλοι, παιδιά και εκπαιδευτικοί.